ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Του Νικήτα Αποστόλου

epamioanninon-απροσκοπτη-λειτουργια-τησ-δικαιοσυν-01
Παρακολούθησα την συζήτηση που έγινε στην Βουλή για την λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Το συμπέρασμά μου, φαρισαϊσμός και υποκρισία.
Λυπάμαι που, για μια ακόμη φορά οι πολιτικοί μας, που συγκροτούν το πολιτικό σύστημα της χώρας, έδειξαν ότι είναι κατώτεροι των περιστάσεων και ότι η συζήτηση έγινε για να αποπροσανατολιστεί ο Ελληνικός Λαός από τα φλέγοντα προβλήματα επιβιώσεως του.

Όχι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα απρόσκοπτης και ανεξάρτητης λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Και βέβαια υπάρχει και είναι σοβαρό. Όμως, αν το πολιτικό μας σύστημα ήθελε το πρόβλημα αυτό να το λύσει, θα το είχε λύσει από καιρό, γιατί το μόνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση και αυτή δυστυχώς δεν υπάρχει.

Και για να θεμελιώσω την άποψή μου αυτή καταθέτω τις κατωτέρω σκέψεις μου.
Σύμφωνα με την διοικητική επιστήμη, ένα βασικό στοιχείο του διοικείν είναι ο έλεγχος. Στις Δημοκρατίες το στοιχείο αυτό είναι έργο του δικαστικού σώματος, το οποίο πρέπει να είναι ανεξάρτητο από την Κυβέρνηση.

Όμως, σύμφωνα με το άρθρο 90 παρ. 5 του Συντάγματος, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, την διορίζει η Κυβέρνηση, το Υπουργικό Συμβούλιο και η πράξη αυτή αυτομάτως συνιστά αυθαίρετη επιλογή που δημιουργεί εξάρτηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την Κυβέρνηση.

Εάν ήθελαν όμως οι Κυβερνήσεις και ιδίως η αυτοαποκαλούμενη κυβέρνηση της Αριστεράς και χωρίς την τροποποίηση της ανωτέρω συνταγματικής διάταξης, μπορούσαν αυτή την εξάρτηση να την εξοβελίσουν, αν άτυπα προχωρούσαν στην επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης δια κληρώσεως μεταξύ των δικαστών του οικείου ανωτάτου δικαστηρίου και στη συνέχεια το αποτέλεσμα της κλήρωσης το υιοθετούσαν ως πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου για την έκδοση του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος διορισμού.
Που όμως τέτοια πολιτική βούληση!

Η αντίθετη μάλιστα διαχρονικά υφίσταται και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το πολιτικό μας σύστημα, λειτουργώντας ως συνταγματικός νομοθέτης, διαμόρφωσε έτσι τις διατάξεις του Συντάγματος, ώστε την δικαιοδοσία για αδικήματα των Υπουργών και την ασυλία των βουλευτών να τα αφαιρέσει από το δικαστικό σώμα και να την αναθέσει στο νομοθετικό σώμα, την Βουλή. Και στην περίπτωση αυτή πάλι η Κυβέρνηση της “πρώτη φορά Αριστεράς” άνετα άμεσα μπορεί εάν το ήθελε τον νόμο “περί ευθύνης Υπουργών” να τον αναμορφώσει διορθώνοντας ορισμένες από τις σκανδαλώδεις διατάξεις του.
Η ίδια πολιτική βούληση υπάρχει, όταν, για να εμποδιστεί ο δικαστικός έλεγχος διοικητικών πράξεων και ιδίως των συμβάσεων η εκάστοτε Κυβέρνηση ακολουθεί την τακτική της κύρωσης με νόμο των πράξεών της αυτών.

Τέλος με νόμο θα μπορούσαν οι Κυβερνήσεις μας να είχαν θεσπίσει την απαγόρευση διορισμού συνταξιούχων δικαστών σε δημόσιες διοικητικές θέσεις του δημοσίου των ΝΠΔΔ των δημοσίων οργανισμών και δημοσίων επιχειρήσεων, ώστε να εμποδιστεί η συναλλαγή μεταξύ των πολιτικών και δικαστών με αντάλλαγμα κάποιον μελλοντικό διορισμό.

Αλήθεια τόσο υποτιμά την νοημοσύνη μας ο κ. Τσίπρας, όταν, ενώ θα έπρεπε έχοντας την πολιτική εξουσία στα χέρια του 13 μήνες τώρα, να είχε καταργήσει τις 13 σκανδαλώδεις ρυθμίσεις που επικαλέστηκε “με ένα νόμο με ένα άρθρο” από την πρώτη μέρα, να έρχεται σήμερα και να τις παρουσιάζει ως ισχύουσες;
Ορθή η καταγγελία, που είναι όμως η πολιτική του βούληση για την κατάργησή των;
Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή απέδειξε ότι οι φορείς εξουσίας στο Κράτος μας , ως συλλογικές οντότητες, είναι ηθικά απαξιωμένες και διεφθαρμένες και οι θεσμοί μέσα στους οποίους λειτουργούν είναι τέτοιοι που δεν ευνοούν την εξυγίανση της κοινωνίας μας.

Πρωτίστως απαιτείται η ηθική ανάταση του λαού και αυτό μπορεί να το δούμε μόνο, αν από την σημερινή κρίση αναδειχθούν νέες ηγεσίες, που να έχουν ήθος και όραμα για την χώρα.
Μόνο μια νέα «ουτοπία» μπορεί να συνεγείρει τον Ελληνικό Λαό να «θυμηθεί τι του πρέπει σύμφωνα με την Ιστορία του» και να αγωνιστεί για να βρεί την χαμένη αξιοπρέπειά του!
Με βάση αυτή τη διαπίστωση υπάρχει άμεση ανάγκη να υπάρξει νέα Συντακτική Συνέλευση που θα καταρτίσει νέο Σύνταγμα.

Για να βάλουμε γερά θεσμικά θεμέλια, στην προσεχή σύνταξη του Συντάγματος, που πρέπει να είναι σαρωτική,πρέπει να μελετήσουμε εντατικά, πολύ συστηματικά τους θεσμούς, να βρούμε τα κακώς κείμενα και να τα διορθώσουμε.

Advertisements